Lart, shumë lart mbi retë, jetonin mijëra yje. Ata ndriçonin çdo natë me gëzim dhe krenari. Por në mes tyre kishte një yll të vogël që quhej Ina, dhe Ina kishte frikë nga errësira.
"Si mund të kesh frikë nga errësira?" qeshnin yjet e tjerë. "Errësira është shtëpia jonë!"
Por Ina fshihej çdo mbrëmje pas një reje të madhe dhe refuzonte të ndriçonte.
Një natë, një fëmijë poshtë në tokë doli jashtë me sytë e mbushur me lotë. Ishte Arturi, një djalosh shtatë vjeç. Ai kishte ëndërruar keq dhe nuk mund të flinte.
"O qiell," tha Arturi, "dua të shikoj yjet, por sot janë pak."
Ina e dëgjoi dhe ndjeu diçka të çuditshme në zemër. Ajo mendoi: "Ndoshta errësira nuk është armiku im. Ndoshta unë jam armiku i errësirës — domethënë, errësira flet vetëm sa të ndriçoj unë!"
Ngadalë, Ina doli nga pas resë. Filloi të ndriçonte. Dhe kur ndriçoi, kuptoi gjënë më të mrekullueshme: ndriçimi i saj kishte kuptim vetëm sepse kishte errësirë rreth saj.
Arturi poshtë buzëqeshi. "Atje është!" thirri ai. "Shoh yllën e preferuar!"
Ina u bë ylli më i ndritshëm i qiellit. Jo sepse u bë i madh, por sepse nuk kishte më frikë.
Mësimi: Shpesh, gjërat që na trembin janë ato që na bëjnë të shkëlqejmë!
✦ Mbaroi ✦