Në majë të Malit të Zi jetonte një gjigant i madh që quhej Gurin. Banorët e fshatit kishin frikë nga ai, sepse ishte i lartë sa shtëpia e tyre dhe zëri i tij bënte të dridhen dritaret.
"Mos shkoni te mali!" u thonin prindërit fëmijëve. "Gjiganti është i frikshëm!"
Por Gurin ishte vetëm i vetmuar. Ai ëndërronte të kishte miq, por askush nuk guxonte ta afrohej.
Njëherë, një vajzë e vogël e guximshme me gërshetat e gjata ngjiste malin duke ndjekur fluturën e saj. Vajza quhej Arta dhe ajo nuk dinte frikë.
Kur pa gjigantit, Arta u ndal dhe tha qetë: "Mirëdita! Ke parë fluturën time? Është e verdhë me pika."
Gurin u habit aq shumë sa harroi të bënte zhurmë. "Unë... po," tha ai me zë të butë si bubullima e largët. "Ishte nga druri i ahut."
Arta e falënderoi dhe ngjiti andej. Por të nesërmen, u kthye. Dhe të ditën tjetër. Çdo ditë vinte dhe i tregonte Gurinit histori nga fshati.
Gurin filloi të buzëqeshë. Filloi të ndihmojë: mblidhte re kur ishte thatësi, hapte rrugë kur binte dëborë.
Fshatarët e panë dhe kuptuan: kishin gabuar. Gjiganti nuk kishte qenë kurrë i lig. Kishte qenë vetëm i vetmuar.
Mësimi: Mos gjyko dikë nga pamja e jashtme. Shpesh, zemra më e madhe fshihet pas fytyrës më të frikshme.
✦ Mbaroi ✦