Fëmijët e fshatit e ndërtuan Borin në mëngjesin e parë të borës. I vunë sytë nga gështenjat, hundën nga karrota dhe buzëqeshjen nga gurët e bardhë.
Bori ishte i lumtur. Shikonte fëmijët të luanin dhe qeshnin rreth tij çdo ditë.
Por pastaj, ngadalë, dielli filloi të ngrohej. Çdo ditë Bori bëhej pak më i vogël.
"Jam duke u shkrirë," mendoi Bori. "Çfarë do ndodhë me mua?"
Fëmijët e vunë re dhe u trishtuan. Ata sillnin ujë të ftohtë dhe kuba akulli, por nuk mund ta ndalonin pranverën.
Një ditë, Ema e vogël u ul pranë Borit dhe tha: "Nuk dua të shkosh."
Bori mendoi dhe pastaj tha: "Ema, unë nuk do të iki. Unë do të bëhem ujë për lulet e kopshtit tuaj. Do të bëhem re për shiun e verës. Do të bëhem borë sërish kur të vijë dimri."
Ema preku faqen e Borit dhe ndjeu të ftohtë, por zemra e saj u ngroh.
Kur pranvera erdhi plotësisht, në vendin e Borit lulëzuan tre lule të bardha. Fëmijët dinin se ishin dhurata e tij.
Mësimi: Asgjë nuk zhduket — gjithçka transformohet dhe rikthehet në formë të re.
✦ Mbaroi ✦