Liria ishte një vajzë tetë vjeçe që jetonte në një fshat buzë detit. Çdo ditë shikonte anijet që largoheshin drejt horizontit dhe ëndërronte: Çfarë ka andej?
Prindërit e saj thoshin: "Deti është i rrezikshëm, Liria. Rri pranë bregut."
Por një natë, Liria pa në ëndërr një ishull të gjelbër ku fëmijët qeshnin pa pushim.
Të nesërmen, ajo gjeti një varkë të vogël me vela të bardha të braktisur në breg. E pastroi, i rregulloi velat dhe vendosi: do të lundrojë.
Deti fillimisht ishte i qetë dhe i kaltër. Por pastaj erdhën valët e mëdha. Varka u tund sa majtas, sa djathtas. Liria kishte frikë — por nuk ktheu timonin.
Pas shumë orësh, pa një ishull. Atje jetonin fëmijë nga vende të ndryshme, të cilët kishin ardhur edhe ata me varka të tyre të vogla. U bënë miq. Luajtën. Treguan histori.
Kur Liria u kthye shtëpi, prindërit e prisnin me lot gëzimi. "Si nuk humbe?" pyetën ata.
"Sepse shikoja yllin Polar," tha Liria me buzëqeshje. "Ti, baba, ma kishe treguar që i vogël."
Mësimi: Guximi nuk do të thotë të mos kesh frikë. Do të thotë të vazhdosh edhe kur ke frikë.
✦ Mbaroi ✦