Ari shtatë vjeçar nuk mund të flinte. Shtrihej, kthehej, por sytë nuk mbylleshin. Ishte trishtuar se nesër do largohej nga shtëpia e gjyshes ku kishte kaluar verën.
U ngrit dhe u ul tek dritarja. Hëna e madhe e plotë i shkëlqente drejt e në sy.
"Pse jep dritë kur të gjithë flejnë?" pyeti Ari.
Dhe çuditshëm — hëna iu përgjigj: "Sepse ka gjithmonë dikush zgjuar, si ti."
"A flet me mua?" pyeti Ari i habitur.
"Çdo natë flas me fëmijë si ti," tha Hëna. "Kur nuk mund të flenë, unë jam atje. Tregomi diçka — pse je i trishtuar?"
Ari tregoi gjithçka — për stërmamën, për kopshtin, për macen që kishte ushqyer çdo ditë.
Hëna dëgjoi me vëmendje. "Shiko yjet. Ata janë dritaret e gjithë njerëzve të dashur që i ke lënë. Kurdo që të shikosh hënën, edhe ata shikojnë."
Ari pa yjet dhe ndjeu ngrohtësi në zemër. Ra në gjumë duke buzëqeshur, me sytë ende nga qielli.
Mësimi: Ata që duam nuk ikin kurrë plotësisht. Mbesin gjithmonë në zemër.
✦ Mbaroi ✦