Blerta ishte nëntë vjeçe dhe kishte një problem: motra e vogël Mira, pesë vjeçe, gjithmonë e ndiqte kudo.
"Ble, eja! Ble, shiko! Ble, luaj me mua!" Blerta lodhej. "Mira, lëromë të rri me shoqet!" thoshte Blerta. Por Mira nuk dëgjonte. Vinte gjithmonë.
Njëherë, Blerta dhe shoqet e saj shkuan të luanin në park. Mira erdhi gjithashtu. Blerta u ankua tek shoqet: "Ah, kjo Mira..."
Por pastaj, njëra nga shoqet, Dafina, ra dhe gjakosi gishtin. Filloi të qante. Askush nuk dinte çfarë të bënte.
Mira, pesëvjeçarja e vogël, nxori nga xhepi i saj një fashë të vogël — gjithmonë mbante me vete sepse gjithmonë donte të ndihmonte.
"Leji ta shoh," tha Mira me zë serioz. Pastroi gjakun me napëkinën, ngjiti fashën dhe tha: "Gati. Shumë shpejt do të kalojë."
Dafina ndaloi së qari. Blerta e shikoi motrën e vogël me sy të ri.
Kur u kthyen shtëpi, Blerta i tha Mirës: "Faleminderit, heroeshë." Mira u skuq dhe buzëqeshi — kjo ishte fjala që priste.
Mësimi: Njerëzit më të afërt — familja — janë shpesh herojt tanë të fshehur.
✦ Mbaroi ✦