Pas çdo shiu, Marsi drejtohej nga dritarja dhe shikonte ylberin. Dhe çdo herë mendonte të njëjtën gjë: Çfarë ka aty ku mbaron ylberi?
Librat thoshin: kuti ari. Por Marsi nuk besonte. Donte ta shihte vetë.
Një ditë pranvere, pas shiut më të madh të vitit, u shfaq ylberi më i bukur ndonjëherë. Marsi veshi çizmet dhe nisi të ecë.
Ecte, ecte. Ylberi dukej gjithmonë pak më tutje. Kaloi fusha, lumenj, male të vogla. Takoi njerëz të ndryshëm — një plakë me bukë të fershme, tre fëmijë me topa, një këngëtar me kitarë.
Kur u bë mbrëmje, Marsi u ul i lodhur. Ylberi kishte zbehur. "Nuk e gjeta," mendoi me trishtim.
Por pastaj kuptoi diçka: gjatë rrugës kishte pirë qumësht të freskët, kishte luajtur top me fëmijë, kishte dëgjuar muzikë. Kishte kaluar ditën më të mirë të jetës.
Ndoshta ylberi nuk kishte fund — sepse po ta kishte, do ndaloje atje. Ylberi ishte vetë rruga.
Mësimi: Lumturia nuk është destinacioni — është udhëtimi vetë.
✦ Mbaroi ✦