Një natë me hënë të plotë, ylli i vogël Ari rrëshqiti nga qielli dhe ra — BUF! — në mes të një livadhi.
"Oh jo!" tha Ari. "Si do kthehem lart?"
Ndërsa shikonte rreth, pa një zogj të vogël që dridhej në errësirë. "Kush është aty?" pyeti zogu.
"Jam unë, Ari, një yll," u përgjigj ai duke ndritur pak.
"Oh, sa mirë!" tha zogu. "E kam humbur folenë dhe nuk shoh asgjë në errësirë!"
Ari ndriçoi rrugën dhe zogu gjeti folenë e tij. Pastaj erdhi një breshkë e humbur — Ari e ndihmoi edhe atë. Pastaj një lepur, pastaj një bretkocë.
Gjithë natën, Ari ndihmoi kafshët e pyllit. Kur agoi dita, ai ishte i lodhur por i lumtur.
"Atje lart ndriçoja vetëm," mendoi Ari. "Këtu poshtë, ndriçoj për dikë."
Atë çast, një erë e ngrohtë e ngriti Arin lart në qiell sërish. Por tani ai ndriçonte dy herë më shumë — sepse kur ndihmon të tjerët, drita jote rritet.
Kur ndihmon dikë, nuk humbasë asgjë — përkundrazi, bëhesh edhe më i ndritshëm.
✦ Mbaroi ✦