Libri i Gjegjëzave

Ka dhëmbë të vegjël me radhë,
por nuk kafshon askënd.
Kalon nëpër flokë çdo mëngjes
dhe i lë të gjithë të lumtur.

Sa më shumë t'i heqësh,
aq më e madhe bëhet.
Çfarë është?

Ecën nëpër qiell pa këmbë,
qan pa pasur sy,
dhe kur qan, lulet gëzohen.

Ka fytyrë dhe dy duar,
por nuk ka as trup as këmbë.
Punon gjithë natën pa u lodhur.

Të ndjek kudo gjithë ditën,
rri pranë e nuk flet asnjë fjalë,
dhe kur bie nata, zhduket.

Ka shumë faqe por nuk flet,
të tregon mijëra histori
pa hapur asnjëherë gojën.

Ka shumë çelësa të bardhë e të zinj,
por nuk hap asnjë derë.
Kur i prek, dëgjon muzikë.

Ka një sy të vetëm
por nuk sheh asgjë,
dhe bashkon copat e rrobave.

Flet çdo gjuhë të botës
pa mësuar asnjë prej tyre,
dhe thotë vetëm atë që i thua ti.

Del kur bie nata,
fshihet kur zgjohet dielli,
dhe ndërron formë çdo javë.

Është e vogël sa një kokërr,
e mban në pëllëmbë të dorës,
por brenda saj fle një pyll i tërë.

Ka qytete pa shtëpi,
male pa asnjë gur
dhe dete pa asnjë peshk.

Të gjithë e kalojnë,
askush nuk e ndal dot,
dhe kur ikën, nuk kthehet më.

Dy motra pranë e pranë,
shohin gjithçka në botë,
por kurrë s'e shohin njëra-tjetrën.

Nuk është i gjallë por rritet,
nuk ka mushkëri por i duhet ajri,
dhe uji e vë në gjumë.

Bie nga lart çdo herë
por nuk lëndohet kurrë,
dhe toka e pret me gëzim.

E ke që kur ke lindur,
por ti e përdor më pak se të tjerët.
Çfarë është?

Vjen e bardhë nga qielli,
mbulon çatitë si jorgan,
dhe në dorë të shkrihet.

Sa më shumë punon,
aq më i lagur bëhet,
ndërsa ty të thanë.

Ka gjilpëra plot degët,
por nuk qep asgjë,
dhe rri i gjelbër edhe në dimër.

Sa më shumë të marrësh,
aq më shumë lë pas teje.
Çfarë janë?

I zi kur e blen,
i kuq kur punon,
gri kur e hedh.

Ecën pa këmbë fare,
me barkun mbi tokë,
dhe fishkëllen kur zemërohet.

Ka krahë por s'është zog,
fluturon lart mbi retë
dhe mban njerëz në bark.

I bardhë si qumështi,
rri në gojë e nuk flet,
dhe një ditë bie që të vijë një tjetër.

Vjen pas shiut me shtatë ngjyra,
bën një urë mbi qiell,
por askush s'ecën dot mbi të.

Nuk e sheh dot askush,
por i lëviz degët e pemëve
dhe ta ftoh fytyrën.

Sa më shumë e ndan me të tjerët,
aq më shumë njerëz gëzohen,
dhe aq më e ëmbël bëhet.

E bardhë përjashta,
e verdhë përbrenda,
dhe një ditë prej saj del një zog.

Ha dru gjithë ditën
dhe pështyn tallash,
por kurrë nuk ngopet.