Kafshët që Flasin

Në një kopsht të lulëzuar, jetonte një bletëz e vogël që quhej Mia. Mia ishte bletëza më e gëzueshme në të gjithë kosherën. Çdo mëngjes, ajo dilte fluturimthi dhe i uronte mirëmëngjes çdo luleje.

"Mirëmëngjes, lule e kuqe!" këndonte Mia. "Mirëmëngjes, lule e verdhë! Sa e bukur je sot!"

Lulet çelej akoma më shumë kur Mia kalonte pranë tyre, sepse asnjë nuk u kishte thënë ndonjëherë se ishin të bukura.

Por një ditë erdhi era e fortë dhe shi i madh. Shumë lule u mbyllën dhe shpresat e kopshtit u errësuan. Mia ishte e trishtuar.

Si mund ta ndihmonte? Filloi të punojë pa pushuar — mblodhte polën nga lule tek lule, duke i ndihmuar të rilindin. Mia harroi të hante dhe të pushonte. Punoi gjatë gjithë ditës.

Kur dielli perëndoi, kopshti ishte plot lule të reja, akoma më të bukura se më parë.

Lulet e falënderuan Mian me aromen e tyre më të ëmbël. Bletët e tjera të kosherës morën mjaltin më të shijshëm ndonjëherë.

Dhe Mia kuptoi: gëzimi i vërtetë vjen kur punon me zemër për të tjerët.

Mësimi: Kur e kujdesesh botën rreth teje, bota të kujdeset edhe ty!

Në pyllin e gjelbër jetonte një zog i vogël i zi me majat e krahëve të bardha. Quhej Kiri dhe kishte një ëndërr: të fluturonte deri te reja më e lartë në qiell.

Por Kiri kishte lindur me krahun e djathtë pak më të vogël. Çdo herë që provonte të fluturonte, rrotullohej majtas dhe binte.

Zogjt e tjerë fluturonin lart dhe ia bënin me dorë. "Eja Kiri! Eja!" Kiri provonte, binte, provonte sërish.

Babai i tij, një zog i urtë i vjetër, i tha: "Kiri, anën e majtë e ke shumë të fortë. Mos lufto kundër krahut tënd — mëso ta drejtosh."

Kiri nuk e kuptoi menjëherë. Por filloi të stërvitej ndryshe. Fluturonte fare pak lart por drejtonte mirë. Rrotullohej me kujdes. Çdo ditë pak e më larg.

Pas dy javësh, Kiri arriti ta mbante veten në ajër për dhjetë sekonda. Pastaj tridhjetë. Pastaj një minutë të tërë.

Ditën kur arriti te reja, Kiri qëndroi aty dhe pa gjithë pyllin poshtë. Ishte pamja më e bukur ndonjëherë.

Jo sepse arriti lehtë — por sepse arriti pasi luftoi fort.

Mësimi: Mos hiq dorë. Rruga e gjatë të mëson gjëra që rruga e shkurtër nuk i ka.

Luani Arta flinte nën hijen e pemës kur ndjeu diçka të vogël duke vrapuar mbi kurrizin e tij. Ishte Miu — një miush i vogël gri me bisht të gjatë.

"Falje, falje!" kërceu Miu. "Nuk e pashë ku shkoja!"

Luani e kapi Miun me shputën e tij të madhe. "Hmm... do të ha mua sot." "Të lutem, liromë!" u lut Miu. "Një ditë do të të ndihmoj edhe unë."

Luani qeshi. "Ti? Miushja e vogël do të ndihmojë luanin? Ha-ha!" Por e liroi, sepse qeshja ia kishte shtrirë njërën shputë.

Javë më vonë, Luani ra në grackën e gjuetarëve — një rrjetë e madhe litar. Sa herë që shtrihej, litarët shtrëngoheshin më shumë.

Miu e dëgjoi britmën. E gjeti Luanin dhe filloi të gërryjë litarët. Dhëmbët e vegjël punonin shpejt — cop-cop-cop — dhe litarët u prenë njëri pas tjetrit.

Luani doli i lirë. "Ti... ti më shpëtove!" tha Luani i habitur.

"Të kisha thënë," tha Miu me buzëqeshje të vogël. "Asnjë nuk është shumë i vogël për të ndihmuar."

Mësimi: Madhësia nuk ka rëndësi. Zemra e mirë dhe guximi ndihmojnë çdo herë.

Breshka Teri ishte kafsha më e ngadaltë e pyllit. Çdo ditë, të tjerët vrapovnin pranë saj.

"Nxito, Teri!" thoshte lepuri.

"Ec më shpejt!" thoshte drenusha.

Teri ndihej keq. Një ditë, ajo takoi një shigjetë të vjetër të harruar në bar. Shigjeta ishte e shpejtë dikur, por tani nuk lëvizte.

"Çfarë ndodhi?" pyeti Teri.

"Fluturova shumë shpejt," tha shigjeta, "por nuk kisha drejtim. Kështu që rashë dhe u harrova."

Teri mendoi. Ajo ishte e ngadaltë — por e dinte saktësisht ku po shkonte. Çdo mëngjes ngrihej, ecte drejt liqenit, hante, pushonte, dhe kthehej në shtëpi. Pa u humbur kurrë.

"Nuk ka rëndësi sa shpejt shkon," kuptoi Teri, "ka rëndësi nëse e di ku po shkon."

Dhe kështu Teri vazhdoi rrugën e saj — ngadalë, por gjithmonë në drejtimin e duhur.

Nuk ka rëndësi sa shpejt ecën, por ka shumë rëndësi të dish ku po shkon.

Njëqind milingona po ecnin drejt shtëpisë me ushqim kur — një lumë i vogël u bllokoi rrugën!

"S'kalojmë dot!" tha milingona e parë.

"Le ta braktisim ushqimin!" tha e dyta.

Por milingona më e vjetër, Gjyshja Ming, tha: "Prisni. Nëse çdonjëra bën pak, bashkë bëjmë shumë."

Gjyshja Ming u kap për një gjethe. Milingona e dytë u kap për Gjyshën. E treta për të dytën. Njëra pas tjetrës, milingonat formuan një urë të gjallë mbi lumë!

Njëqind milingona, njëra pas tjetrës, e kaluan lumin me ushqimin. Asnjëra vetëm nuk do kishte mundur — por bashkë bënë diçka të jashtëzakonshme.

"E shihni?" tha Gjyshja Ming. "Njëra milingonë mban një kokërr. Njëqind milingona lëvizin male."

Asgjë nuk është e pamundur kur punojmë bashkë. Fuqia e vërtetë është bashkëpunimi.

Në një pellg të vogël jetonte Fini, një peshk portokalli. Fini kish një sekret të çuditshëm: ai kish frikë nga uji i thellë.

Çdo ditë, Fini rrinte vetëm në cep, ku uji ishte i cekët. Kurrë nuk shkonte në mes, ku ishte thellë dhe errët.

"Çfarë ka aty?" mendonte. "Ndoshta përbindësha? Bimë që të kapin?"

Një ditë, një peshk i kuq i tha: "Fini, eja luaj me ne në thellësi!"

"Jo, jo!" tha Fini. "Është e frikshme!"

Por peshku i kuq e mori për pendë: "Hajde pak nga pak."

Fini noti një metër... pastaj dy... pastaj tre. Uji ishte... i njëjtë! Thjesht pak më i freskët.

Në thellësi, Fini pa gura ndritur, bimë të bukura, dhe peshq të tjerë që luanin!

"Isha frikësuar nga diçka kaq e bukur?!" tha Fini i habitur.

Peshku i kuq buzëqeshi: "Frika nga e panjohura është gjithmonë më e madhe se vetë e panjohura."

Mos lejo frikën të të ndalë. Shpesh, ajo çfarë të frikëson është më pak e frikshme sesa mendon.

Lepuri i quajtur Sokoli ishte më i shpejti në pyll. Por nuk ishte vetëm i shpejtë — ishte edhe shumë i zgjuar.

Një ditë, dhelpra po e ndiqte. Sokoli vrapoi drejt pemës më të lartë dhe u fsheh në një vrimë. "Ku është lepuri?", pyeti dhelpra. Por Sokoli kishte zgjedhur vrimën e duhur — dhelpra nuk hynte dot brenda!

Mësimi: nganjëherë mendja jote është më e shpejtë se këmbët e tua.