Përrallat e Solit

Përshëndetje! Jam Soli. Ulu pranë meje, se sot do të të tregoj për dy miqtë e mi më të mirë.

Coco është papagall dhe ka ngjyrat e një ylberi që ka rënë në tokë. Leo është luan, me një krifë të madhe si dielli. Dhe kur janë bashkë, ndodhin gjëra.

Coco kishte një zakon: fliste. Fliste kur zgjohej, fliste kur hante, fliste edhe kur askush nuk e pyeste.

"Mirëmëngjes! A e di sa larg fluturova dje? A e di çfarë pashë? A e di, a e di, a e di—"

Një mëngjes, Leo u ul nën pemë me kokën ulur. Bishti i tij nuk lëvizte fare.

"Mirëmëngjes!" bërtiti Coco. "Sot dua të të tregoj për erën, dhe për retë, dhe për një kokërr fiku që—"

"Coco," tha Leo ngadalë. Por Coco vazhdoi.

Kur mbaroi, dielli kishte lëvizur në qiell dhe Leo nuk ishte më aty.

Coco e gjeti te lumi. "Pse ike?" pyeti.

"Doja të të tregoja diçka," tha Leo. "Por ti nuk pushove kurrë sa të të thosha."

Coco heshti. Për herë të parë atë ditë, ai heshti vërtet.

"Të dëgjoj," tha ai. Dhe u ul pranë.

Leo i tregoi se i kishte marrë malli për të motrën. Coco nuk foli fare. Vetëm e la krahun mbi shpatullën e tij.

"Faleminderit," tha Leo. "Kjo ishte gjëja që më duhej."

Mësimi: Të dëgjosh është një dhuratë që s'kushton asgjë, dhe nganjëherë është e vetmja që i duhet një miku.

Kaq për sonte. Të puth, Soli.

Jam prapë unë, Soli. Kjo është përralla që Leo nuk donte t'ia tregoja askujt — por më dha leje.

Leo është luan. Dhe të gjithë mendojnë se luanët nuk kanë frikë nga asgjë.

Por Leo kishte frikë nga errësira.

Kur binte nata, ai numëronte zhurmat. Një kërcitje. Një fëshfërimë. Diçka që lëvizte pas shkurres.

Një natë, zhurma u bë e madhe. Leo u ngrit dhe vrapoi te folenë e Coco-s.

"Coco," pëshpëriti, "a mund të rrish zgjuar me mua?"

Coco hapi një sy. Ai mund të kishte qeshur. Një luan me frikë nga errësira — sa qesharake.

Por Coco nuk qeshi.

"Eja," tha ai, dhe u shtri pranë tij. "Do ta dëgjojmë bashkë."

Dhe ata dëgjuan. Kërcitja ishte një degë. Fëshfërima ishte era në gjethe. Dhe gjëja pas shkurres ishte një iriq i vogël që kërkonte rrugën.

"E sheh?" tha Coco. "Zhurmat nuk ndryshuan. Ne thjesht i dëgjuam bashkë."

Leo fjeti atë natë. Dhe natën tjetër, dhe atë tjetrën.

Ai ende ka pak frikë nga errësira. Por tani e di se kjo nuk e bën më pak luan.

Mësimi: Frika nuk të bën të vogël. Të fshehurit e saj po.

Nëse ke frikë ndonjë natë, thuaji dikujt që të do. Ashtu si Leo. Të puth, Soli.

Soli jam. Kjo është përralla më e shkurtër që di, por unë e dua më shumë.

Ishte verë dhe kishte thatësirë. Në gjithë kodrën kishte mbetur vetëm një vesh rrushi.

Coco e pa i pari. Ai fluturoi, e këputi, dhe e mbajti fort në thonjtë e tij.

Pastaj pa Leo-n poshtë, që shikonte lart me gojën e thatë.

Coco mendoi. Ishte i vetmi rrush. Dhe ai kishte fluturuar shumë për ta gjetur.

Ai zbriti dhe e la veshin përdhe, mes tyre.

"Gjysma jote," tha.

Leo e shikoi gjatë. "Por ti e gjete."

"Po," tha Coco. "Dhe unë vendos se ç'të bëj me të."

Ata e ndanë. Secili mori pak. Askush nuk u ngop.

Por atë mbrëmje, të dy fjetën të qetë — dhe as njëri as tjetri nuk e dinte pse.

Unë e di pse. Sepse kur ndan diçka që e do, ajo bëhet më e madhe se sa ishte.

Mësimi: Sa më shumë ndajmë, aq më pak na mbetet në duar dhe aq më shumë na mbetet në zemër.

Të puth, Soli.

Përshëndetje sërish. Jam Soli, dhe kjo përrallë është pak e trishtuar në mes. Por prit deri në fund.

Coco ishte krenar për zërin e tij. Ai mund të imitonte këdo.

Një ditë, ai imitoi Leo-n para të gjithë kafshëve. E bëri zërin e tij të dridhej, si atë natë kur Leo kishte pasur frikë.

Të gjithë qeshën. Coco qeshi më fort se të gjithë.

Pastaj u kthye dhe pa Leo-n te buza e pyllit.

Leo nuk tha asgjë. Ai u kthye dhe iku.

Coco fluturoi pas tij. "Ishte shaka!" bërtiti. "Vetëm shaka!"

Por Leo nuk u ndal.

Coco qëndroi vetëm gjithë pasditen. Ai kishte thënë "vetëm shaka" dhe kjo nuk kishte ndihmuar aspak.

Në mbrëmje, ai shkoi te Leo. Nuk bërtiti. Nuk shpjegoi.

"Të lëndova," tha. "Ti më besove diçka dhe unë e bëra për të qeshur. Më vjen keq."

Leo heshti gjatë. Pastaj tha: "Kjo është hera e parë që kërkon falje pa thënë 'por'."

"Sepse nuk ka 'por'," tha Coco.

Ata u ulën bashkë deri sa doli hëna. Miqësia nuk u rregullua atë natë — por nisi të rregullohej.

Mësimi: Një falje e vërtetë nuk shpjegon dhe nuk mbrohet. Ajo thjesht e pranon.

Të puth, Soli.

Jam Soli! Kjo është përralla që tregoj kur dikush thotë "nuk mundem".

Leo donte të kërcente mbi përruan e gurëve. Coco e kalonte me një lëvizje krahu. Leo jo.

Ai u vrap. Ai kërceu. Ai ra në ujë.

Doli i lagur, u drodh, dhe u ul.

"Provoje sërish," tha Coco.

Leo provoi. Ra prapë.

Provoi për të tretën herë. Ra prapë, dhe këtë herë goditi gjurin.

"Nuk mundem," tha. "Ndoshta luanët thjesht nuk kërcejnë."

Coco u ul pranë tij mbi një gur. "A e di pse unë fluturoj?"

"Sepse ke krahë."

"Sepse rashë njëqind e dyzet e tri herë," tha Coco. "I numërova."

Leo e shikoi. "Njëqind e dyzet e tre?"

"Dhe e njëqind e dyzet e katërta ishte fluturim."

Leo u ngrit. Ai nuk kërceu atë ditë, as ditën tjetër.

Por një mëngjes, kur askush nuk shikonte, ai u vrap, kërceu — dhe ra në anën tjetër.

Ai bërtiti aq fort sa u zgjuan të gjitha zogjtë e pyllit.

Mësimi: Nuk je i dobët sepse bie. Je i fortë sepse ngrihesh edhe një herë.

Të puth, Soli.

Kjo është përralla e fundit për sonte. Jam Soli, dhe kjo është ajo që dua më shumë nga të gjitha.

Një mëngjes Coco u zgjua dhe pendët e tij ishin gri. Të gjitha. As e kuqe, as e verdhë, as e gjelbër.

Ai u fsheh në folenë e tij dhe nuk doli.

Leo e thirri. Coco nuk u përgjigj.

"E di që je aty," tha Leo.

"Mos më shiko," tha Coco. "Nuk jam më unë."

Leo u ul poshtë pemës. "A e mban mend kur pata frikë nga errësira?"

"Po."

"A më deshe më pak atë natë?"

Coco heshti. "Jo. Të desha më shumë."

"Atëherë pse mendon se unë do të të dua më pak sot?"

Coco doli ngadalë. Gri, i vogël, i turpëruar.

Leo e shikoi gjatë. "Ti nuk ishe kurrë ngjyrat," tha. "Ti ishe zëri që më ngriti nga toka. Kjo nuk ka rënë askund."

Ngjyrat u kthyen pas tri ditësh — kishte qenë vetëm një lule e keqe që kishte ngrënë.

Por Coco thotë se ato tri ditë ishin më të rëndësishmet e jetës së tij.

Mësimi: Ata që të duan, nuk të duan për atë që dukesh. Të duan për atë që je kur askush nuk shikon.

Kaq për sonte. Mbylli sytë. Të puth, Soli.